แจ๋วลืมเล่าไปได้อย่างไรเนี่ย นีกว่าเล่าไปแล้ว มาดูอ้าว! ยังไม่ได้เล่านี่นา ..
เมื่อว้นจันทร์ที่ 23 เมย 2555… แจ๋วไปถึงบ้านทำความสะอาด แม่บ้านกำลังซักผ้าอยู่ห้องใต้ดิน แจ๋วเดินลงไปหา แม่บ้านพาไปที่ห้องน้ำลูกชาย ที่ห้องใต้ดินนั่นแหละ แล้วถามว่า ปกติเช็ดผนัง กับ ประตูกระจกด้วยอะไร แล้วมุมที่พื้นก็เป็นคราบด้วย (เสียงแม่บ้านเป็นลักษณะคุยกันไม่ได้ตำหนิ) แจ๋วตอบไปว่า ไม่ได้ล้างทุกครั้ง จะเช็ดกระจกด้วยสเปรย์ฉีดกระจกปกติ จากนั้นแม่บ้านพาขึ้นไปบนบ้าน เอาน้ำยามาให้ดูสองกระป๋อง เพิ่งซื้อมาใหม่ พร้อมกับอ่านวิธีผสม แล้วสองคนจัดการ ผสม แล้วขัด เช็ดห้องน้ำลูกชาย (ใช่แล้วแม่บ้านช่วยทำด้วย)
โอโห! แจ๋วแทบจะทนไม่ไหว น้ำยากลิ่นแรงมากๆๆ บอกได้ว่า เป็นเคมีแรง กลิ่นขนาดนี้ แม่บ้านเปิดประตูด้านหลัง และ เอาพัดลมมาเปิดดูดกลิ่นให้ เพราะพัดลมดูดกลิ่นในห้องน้ำไม่พอ ขัดไปจนเสร็จทุกที่ ปล่อยให้น้ำยาทำงาน แล้วโอ้ทลงมือทำความสะอาดอื่นๆๆตามปกติ
เมื่อทำความสะอาดอ่างล้างหน้า เช็ดกระจก โถชำระเรียบร้อย ก็จัดการเทน้ำล้างน้ำยาที่ปล่อยไว้ ดูดีขี้นมานิด แล้วเช็ดกระจกบานเลื่อนห้องอาบน้ำต่อ ใช้น้ำยาสเปรย์อีกกระป๋อง กลิ่นเหมือนจะน้อยกว่า น้ำยาล้างพื้น แต่เช็ดไปเรื่อยๆๆ ชักไม่ไหวเหมือนกัน แต่ผลอกมาคือ แม่บ้านชอบใจมาก กระจกใสแจ๋วเลย
เมื่อเสร็จจากห้องน้ำลูกชาย แจ๋วกลับขี้นไปข้างบนทำความสะอาดห้องต่างๆ ตามปกติ แต่ยังใช้น้ำยาสเปรย์เช็ดผนังขวดใหม่ แม่บ้านเข้าไปดูในห้องน้ำของพ่อบ้าน ได้กลิ่น จีงเปิดหน้าต่างให้ แจ๋วเปิดพัดลมดูดอากาศไว้แล้ว
วันนี้ใช้เวลาล้างห้องน้ำลูกชายนาน ทำให้งานอื่นๆๆยังไม่เสร็จเมื่อถึงเวลาโอ้ทต้องกลับ แม่บ้านบอกให้กลับได้ไม่มีปัญหา แต่โอ้ทอยู่ทำจนเสร็จงานวันนี้ เพราะไม่ได้รีบไปไหน แล้วอีกอย่างโอ้ทไม่ได้ไปทำงานตรงเวลาด้วย ถือเป็นการทำงานให้เสร็จของวัน เรื่องเวลาไม่คำนึง พอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย
วันศุกร์ที่ 20 เมย 2555…มิสเตอร์กลับมาถึงบ้าน โอ้ทกำลังถอนหญ้า ปลูกต้นไม้ในสนามอยู่ ทักทายตามปกติ แต่ไม่เดินตามเข้าไปในบ้าน ตั้งใจว่าปลูกต้นไม้ใส่กระถางสามต้นแล้วจะเข้าไปทำสเต๊ก แต่ปรากฎว่า สักพัก(ไม่ใหญ่) มิสเตอร์เดินดุ้มๆๆ ไปที่รถ
โอ้ท : ยูจะไปไหน
มิสเตอร์ : ไปซื้ออาหารเย็น
โอ้ทหันมาปลูกต้นไม้ต่อจนเสร็จ เก็บใบไม้ที่ตัดทิ้ง แล้วรดน้ำต้นไม้ก่อนเข้าบ้าน สักสิบห้านาทีมิสเตอร์กลับมา พร้อมไก่ทอดป้อปอาย โอ้ทจัดการเสริฟน้ำเย็น และพร้อมเสนอหน้า…อิอิ
โอ้ท : ยูจะเอาชิพด้วยไหม (ขนมถุงกรอบๆๆนั่นแหละ)
มิสเตอร์ : ไม่เอา
โอ้ท: ยูโกรธไอเหรอ?
มิสเตอร์ : ไอไม่เข้าใจว่า ยูเห็นไอกลับมาแล้ว ทำไมยังปลูกต้นไม้อยู่
โอ้ท: อ้าว! ก็ไอไม่คิดว่ายูจะหิวแล้ว กินเร็วนี่นา
มิสเตอร์ : ก็ไอหิว
โอ้ท: โอเคไอผิด (เดินไปบีบไหล่) ขอโทษๆ (ทำหน้าเป็นด้วยนะเนี่ย)
มิสเตอร์: ยูจะกินไก่ด้วยไหม
โอ้ท : ไม่เป็นไร ไอหุงข้าวแล้ว (แต่เดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ แล้วขอไก่ชิ้นหนึ่ง เออ ยังไงเนี่ย)
เมื่อมิสเตอร์กินไก่ป้อปอายจนอิ่มสบายพุง เดินไปดูแผ่นหนังที่ส่งมาทางไปรษณีย์ โอ้ทเสนอหน้าตามไปอีก แล้วกอดพุงโตๆ
โอ้ท: สบายใจแล้วซิ ไอขอโทษนะ แล้วครั้งต่อไป ยูก็บอกไอเลยว่า ให้เข้าบ้านไปทำกับข้าว ไอหิว ไม่ใช่เดินดุ้มๆๆ ออกไปเฉยๆ
มิสเตอร์ : ยิ้ม และตอบ โอเค
เยๆๆๆ แดดออก …ตั้งแต่มาอยู่ต่างประเทศ ที่มีฤดูกาลเปลี่ยนนี่นะ แสนจะดีใจเมื่อเห็นแดด เพราะอากาศเย็น ไม่ถูกกันซะเลยเชียว ก็คงเหมือนกับต้นไม้เน่อะ รอแดด เพื่อผลิดคลอโรฟิลด์ บำรุงกิ่งก้าน ไม่รวมถึงต้นไม้ฤดูหนาว แต่ยังไงซะ ต้นไม้ฤดูหนาวก็ยังต้องการแสงแดดอยู่ดีล่ะ เพียงแต่ชอบอากาศเย็น หรือบางประเภทก็เป็นต้นไม้จำศีลไป ผลิใบโกร๋น แล้วหลับพักผ่อน แต่ไม่ตาย แปลกดีเน่อะ ธรรมชาติมหัศจรรย์
เปรียบได้กับคนเรามีทั้งที่อดทน อดทนแต่ทนไม่ไหว ทนไม่ค่อยจะได้ ทั้งที่ทนได้ตั้งนาน ฤดูกาลผ่านไปปีแล้วปีเล่า ก็ยังทนอยู่ได้ทุกวัน
แดด หลายๆคน ดีใจเมื่อได้เห็นแสงแดดเพราะผ้าที่ซักไว้จะได้แห้ง และ หอมๆๆ จำได้ว่าวันหนึ่งในปีหนี่งที่ผ่านมา ไปบ้านแม่ย่า (แม่ของมิสเตอร์) แดดออกจ้้าในฤดูร้อน แม่ย่าซักผ้าไม่ได้ปั่นแห้ง แต่ตากแดด ตอนเก็บผ้ามาพับ ผ้าหอมจริงๆๆ ทำให้คิดถึงบ้าน
บ้านเมืองไทย อากาศร้อน และ ร้อน คนอยู่กันทุกวี่วัน บ่นร้อนๆๆ เบื่อๆๆ แต่เมื่อต้องมาอยู่ในเมืองฤดูเปลี่ยนนี่นะ นับวันที่แดดออกทุกวัน
แดดเผาหน้า เดี๋ยวหน้าไม่สวย…นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ได้ยินจากสาวๆๆ หลายๆๆคน เราก็เป็นหนึ่งคนในนั้น แต่เราชอบแดด แดดจะเผาหน้า เราก็สวมหมวกซิ ไม่เห็นจะยากเน่อะ ก็เราคนชอบแดดนี่นา
ทุกวันนี้เจอแดด ต้องรีบออกไปตาก เปรียบเสมือน ดอกไม้ฤดูร้อน แดดออกเมื่อใด ดอกไม้บานแฉ่งเลยเชียว
แต่… วันไหน แดดออก ควงลมเย็นมาด้วยนี่ซิ ไม่ปลื้มเลยจริงๆๆ ทำไมมาเดี่ยวไม่ได้หรือไงน๊า สงสัยจะเหงา
ความกลัว สร้างขึ้นมาจากความคิดในสมองของเราเอง
ความกลัว สร้างขึ้นมาเป็นข้ออ้าง ข้อแก้ตัว
ความกลัว ชะลอความก้าวหน้า การพัฒนา และความอยากรู้
ความกลัว สร้างปัญหา เป็นปัญหา
ความกลัว มีผลทั้งดี และ ลบ
กลัวอะไรสิ่งที่สัมผัสได้ จับต้องได้ มองเห็น กลัวความรู้สีก ความคิดคน กลัวตัวเอง กลัวความคิดตัวเอง
บางเวลาเมื่ออยู่กับตัวเอง มีคำถามว่า ฉันทำอะไรบ้างในแต่ละวัน หรือเพียงหายใจออกไป ผ่านไป โดยที่ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ
มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ ถ้าไม่ได้ทำให้ตัวเอง ทำให้คนอื่น ทำให้สังคมก็ได้
มีคำถามว่า ทำไมคนอื่นทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้
มีคำถามว่า ทำไมเราไม่ทำ ทำไมเราไม่ลงมือ ทำไมมัวแต่คิด
มีคำถามว่า ทำไมเราไม่มีใคร ทั้งๆ ที่รอบตัวเรามีผู้คนมากมาย
มีคำถามว่า …. ไม่จบ ไม่สิ้น
นั่งมองไปที่ต้นไม้หลังบ้าน วันฟ้าครึ้ม ฝนจะตก หรือ ไม่ตก ไม่สามารถคาดเดาได้ แต่สิ่งที่รับรู้ได้นั่นคือ ลมอ่อนๆๆ ที่พัดแผ่ว เพราะใบไม้ไหวเบาๆๆ สามารถสร้างความรู้สีกที่แตกต่างกันไปตามอารมณ์ของผู้มองใน ขณะนั้น
คนที่มีความสุข คงนีกถึงความโรแมนติค นึกถึงคนที่รัก
คนที่มีความเศร้า อกหัก คงจะอาการหนักขี้น ลมแผ่วๆ กับใบไม้ไหวเบาๆ คงยิ่งตอกย้ำความรู้สีกให้หนักลีกลงไป
คนที่กำลังจะออกไปข้างนอก คงจะอารมณ์เสียเพราะความสนุกสนาน ที่รออยู่เบื้องหน้าจะต้องพังเพราะฟ้าครึ้มอาจจะปล่อยสายฝนพรั่งพรูลงมาเมื่อใดก็ได้
คนที่อยู่ในสภาวะแห้งแล้ง ชาวนา ชาวไร่ เกษตรกร คงดีใจและ เฝ้ารอสายฝนที่จะตกกระหน่ำ ล่อเลี้ยง ต้นข้าว และพิชผัก ให้ งอกงาม
หรือ ใบไม้ไหวเปรียบเสมือนคนที่อ่อนไหว โอนอ่อนผ่อนตามไปกับคนรอบข้าง สิ่งแวดล้อม เหมือนใบไม้ที่ไหวตามสายลม
วันนี้โอ้ทตื่น 10.30น เดินลงไปข้างล่างมิสเตอร์กำลังออกกำลังกาย บอกโอ้ทว่าจะเอารถไปถ่ายน้ำมันเครื่อง แล้วไปกินกลางวันที่ร้านจอนสันกริล อีก 20 นาทีมิสเตอร์จะออกกำลังกายเสร็จ อ้าว! งั้นก็ต้องจรลีจัดการตัวเองให้เสร็จเรียบร้อยก่อนล่ะ หันหลังขึ้นบ้านทันทีไม่รีรอ
เอารถไปส่งที่ศูนย์ แล้วไปหม่ำกลางวัน จากนั้นมิสเตอร์แวะไปร้านขายเครื่องออกกำลังกายเพราะจะซื้อเครื่องใหม่ เอาเครื่องเก่าไปขาย แต่ร้านปิด แล้วทำอะไรต่อดีล่ะ ระหว่างรอโทรศัพท์จากศูนย์รถ
ใกล้ๆๆ มีคาสิโน แวะไปเล่นกันดีกว่า เล่นกันสนุกๆ ไม่ติด เพราะไม่ชอบการพนันอยู่แล้ว มิสเตอร์หยอดไป 20 ตู้แรก กินเรียบ เปลี่ยนตู้ใหม่ หยอดไป 40 กินจนเหลือ 35 เซ็นซึ่งตู้นี้ขั้นต่ำทีวางเดิมพันต้อง 40เซ็น เอาเงินที่เหลือออกมา เดินผ่านตู้ที่เดิมพันขั้นต่ำ 25 เซ็น หวังจะใช้เงินที่เหลือให้หมด กดพนันไป สองครั้ง ได้คืนมา 47.35 เหรียญ….ฮ่าฮ่า มองหน้ากันยิ้ม ขำขำ มิสเตอร์บอกเล่นเอาเศษออก แต่เล่นไปก็เสียอีก โอ้ทบอกให้พอดีกว่านะ ได้เงินมา 45.14 เหรียญ กลับไปเอารถ แล้วกลับบ้าน
We took Mister car for the oil change and then went to Johnsons Grill for lunch. After that ,we went to exercise machine shop but it closed. We were wating for the call from the car center to pick up Mister’s car then decided to stop at a casino in the area. We played just for fun. Mister played 2 machines and lost but the second machine the money left 35cent and could beg more then we print out the coupon. We played one more machine to use the last 35 cent we had left but we got back 45.14 dollars.
Time to go get the car and went back home.
มีภาพบรรยากาศ คืนวันเสาร์(24 มีค 2555)มาให้ดู เอากล้องเข้าไปไม่ได้ มือถือทำงานเต็มที่ ถ่ายจนแบตฯหมดไปเครื่องหนึ่ง ต้องเดือดร้อนมือถือมิสเตอร์เลยงานนี้ จนเจ้าตัวออกปากว่า อย่าถ่ายจนแบตฯของไอหมดด้วยล่ะดูคลิปสั้น ที่นี่จ้า http://youtu.be/PSPoY2fkdpc
คลิกดูอัลบัม click to see album 140 photos
We went to Broadwalk Atlantic city for Rock concert “VanHalen” on Sat 24,March 2012 . Kool and the Gang showed first and then VanHalen.
I did not understand the song at all but it was fun. I had a good time on that night.
I took photos via cell phone until mine battery gone and then I took my Misters so he said ” Do not take photos until my battery gone too”. I missed my camera with a zoom lens but unfortunately I could not take them in the hall.
วันนี้เราย้ายห้องเรียน ไปบ้านคุณครูกัน เพราะคุณครูทำทาโค(อาหารแมกซิกัน)เลี้ยงมื้อค่ำ หม่ำไป โม้ไป สนุกสนาน เผลอแป้บเดียว 2 ชั่วโมงแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันกลับกันแบบ อิ่ม แน่นทีเดียว
Today we moved our class to teacher’s house because he prepared Taco for us. We enjoyed eating and talking a lot but the time went so quick . It was 9pm…OH! 2 hours already.
We were full and fun back home. Thank you our teacher for a delicious meal.
